Sasaram, Nalanda, Radźgir

Noclegi i gastronomia

W Radźgir ceny noclegów wahają się znacznie, w zależności od pory roku. Za sezon turystyczny uważany jest okres od połowy września do połowy listopada.

Hotel Anand, niedaleko przystanku autobusowego to jedno z najtańszych miejsc noclegowych. Ciemne pokoje na parterze kosztują 75 INR, dużo lepsze na piętrze, 100 INR. Wszystkie mają łazienki. W hotelu dostępne są wegetariańskie posiłki za 18 INR.

Hotel Siddharth, na południe od miasta, blisko gorących źródeł położony jest na przyjemnym, otoczonym murem dziedzińcu (jedynka/dwójka z łazienką 70/ 125 INR).

Hotel Rajgir (5266), usytuowany w ładnym ogrodzie, dysponuje wygodnymi pokojami (jedynka/dwójka z łazienką 75/ 165 INR). Triptee’s Hotel oferuje komfortowe dwójki z balkonami w cenie 200 INR.Posiłki mięsne kosztują tu 20 INR.

Hotel Gautam Vihar (Tourist Bungalow nr 1) stoi przy głównej drodze około 5 minut spacerem od dworca czy przystanku autobusowego. Za nocleg we wspólnej sali płaci się 45 INR, cena pokoi jest natomiast bardzo wygórowana (175 INR lub 275 INR). Poza sezonem ceny są przystępniejsze (odpowiednio 25 INR, 90 INR, 175 INR).

Najlepszym hotelem jest Centaur Hokke (n 5245), zaprojektowany przez japońskich architektów. Położony jest 3 km na zachód od gorących źródeł. Przyjemne pokoje urządzone są w stylu japońskim i europejskim. Za jedynkę/dwójkę należy zapłacić 68/106 $, zaś z wyżywieniem 103/ 186 $. Restauracja hotelowa nie jest najdroższa, specjalizuje się w kuchni indyjskiej i japońskiej. Jeśli zatrzymasz się w innym hotelu, a zechcesz skorzystać z restauracji Centaur Hokke, najwygodniej jest wynająć tongę lub rykszę rowerową łącznie z postojem, aby zawiozła cię z powrotem do miejsca pobytu.

Połączenia Na linii kolejowej Radżgir -Patna kursują codziennie pociągi, jednak najszybciej do Patny można dojechać autobu sem (3 godz. 20 INR). Autobusy kursuję również do Gaji (2 godz. 13 INR) i Pawapuri. Chcąc dostać się do Nalandy należy wynająć kilkuosobowego jeepa za 3 INR.

Pawapuri

W tym miejscu, około 500 r. p.n.e., zmarł i został spalony Mahawira, ostatni z tir-thankarów, założyciel dźinizmu. Wielu wiernych pragnęło zachować cząstkę jego świętych prochów. Po kremacji Mahawiry długo zbierano ziemię wokół jego stosu, aż powstało ogromne zagłębienie, które wypełniono wodą. Tak powstał porośnięty lotosami staw. Na środku zbiornika wybudowano z czasem marmurową świątynię! Dżalmandir, do której zmierzają ogromna rzesze dźinickich pielgrzymów. Do Pawal puri można dojechać autobusem z Radźgiru lub Bihar Śarif.

Życie Buddy

Narodzinom księcia z plemienia Siakjów, który z czasem miał stać się Budda, czyli oświeconym, towarzyszyły – jak mówi legenda – wielkie proroctwa i zapowiedzi. Przyszedł na świat w Lumbini, obecnie w granicach Nepalu, około 560 r. p.n.e. Wróżbici przepowiadali, iż książę dzierżyć będzie bezgraniczną władzę lub stanie się duchowym nauczycielem świata. Dlatego też księciu nadano imię Siddharta, co znaczy „ten, którego cel jest określony”. Tylko jeden z wróżbitów oświadczył, że jeśli Siddharta kiedykolwiek ujrzy ludzką niedolę, wówczas wyrzeknie się królestwa i obierze drugą z przepowiedzianych dróg.

Siuddhodana, ojciec Siddharty nie chciał dopuścić do wypełnienia się ostatniego proroctwa i chował syna w atmosferze radosnej młodości, piękna i zdrowia. Siddharta wyrósł na szczęśliwego młodzieńca, ożenił się i miał syna. Niemniej, po latach spełniła się przepowiednia wróżbity. Znalazłszy się poza pałacem, pośród poddanych swego ojca, Siddharta po raz pierwszy ujrzał starość, choroby i śmierć. Poruszony promieniejącym spokojem obliczem napotkanego wędrownego ascety, postanowił porzucić dotychczasowe wystawne życie i udać się na poszukiwanie absolutnej prawdy.

Został ascetą i przez prawie sześć lat oddawał się bolesnym umartwieniom. Mówi się, że spożywał jedno ziarno ryżu dziennie. Pościł tak długo, aż nadszedł czas, kiedy przy wciągnięciu brzucha jego mięśnie dotykały kręgosłupa. Spędził wiele czasu, siedząc na ciernistym posłaniu z gałęzi i medytując.

Pewnego dnia, niedaleko Bodh Gaji, słaniający się od udręczeń i głodu, Siddharta zatoczył się i zemdlony wpadł do rzeki. Po odzyskaniu świadomości zrozumiał, że dotychczasowe umartwienia były bezużyteczne w jego poszukiwaniach. Znowu zaczął prosić ludzi o jedzenie i powoli odzyskiwał siłę. Na skraju miasta Gaja, po posiłku i kąpieli usiadł pod drzewem mądrości, bodhi i oddał się medytacji.

Siddharta długo siedział pod drzewem, zanim o świcie 49 dnia poznał prawdę. Prawdę, iż człowiek uwikłany jest w nie kończący się cykl narodzin, śmierci i ponownych narodzin, a którego przyczyna tkwi w ludzkim pragnieniu. Zrozumiał, że nie mógł osiągnąć oświecenia, będąc ascetą, bowiem wielce go pragnął i usilnie poszukiwał. Odrzucając pragnienie, dostąpił oświecenia i osiągnął nirwanę, czyli wygaszenie pragnień, stan doskonałej błogości, uwolnienie od cyklu narodzin i śmierci.

Istotą nauk Buddy były Cztery Szlachetne Prawdy:

1) Życie jest cierpieniem;

2) Przyczyną cierpienia są ludzkie pragnienia;

3) Stłumienie tych pragnień doprowadzi do końca cierpień i stanu nirwany;

4) Nirwanę można osiągnąć krocząc Drogą Ośmiu Zasad.

Droga Ośmiu Zasad

Słuszne poglądy (pozbawione przesądów i złudzeń)

Słuszne postanowienia (oparte na świadomości i inteligencji)

Słuszne słowa (szczerość i współczucie)

Słuszne czyny (uczciwość i pokój)

Słuszny model życia (powstrzymywanie się od wyrządzania krzywdy istotom żyjącym)

Słuszne dążenia (samodyscyplina i samokontrola)

Właściwe skupienie (czujny i kontemplacyjny umysł)

Właściwa medytacja (głęboka kontemplacja rzeczywistości)

Swoje pierwsze kazanie o Drodze Ośmiu Zasad wygłosił Budda w Jelenim Parku, dzisiejszym Sarnath, do swych pięciu dawnych towarzyszy, którzy nadal oddawali się ascezie. Owo pierwsze kazanie nazywane jest Puszczeniem w Ruch Koła Prawa (Dhammacakkappavattana-sutta). Budda utrzymywał, że niewłaściwe jest oddawanie się umartwianiu i rozkoszy. Droga Ośmiu Zasad, przy jednoczesnym unikaniu tych dwóch skrajności, tworzy Drogę Środka.

Budda zmarł około 480 r. p.n.e., w miasteczku Kusinagara, niedaleko Gorakhpuru, prawdopodobnie na skutek spożycia trujących grzybów.

Nauka zawarta w Czterech Szlachetnych Prawdach i Drodze Ośmiu Zasad, którą zaczęli głosić po śmierci mistrza jego uczniowie, do dziś stanowi istotę buddyzmu.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *