Kalkuta

Konna Policja Kalkuty

Każdego dnia, około godziny 5.00, dwudziestu pięciu oficerów Konnej Policji przygotowuje się do wymarszu ze stajni w dzielnicy Chowringhee, aby okrążyć dzielnicę Medan, o powierzchni 25 km2. Jest to pierwszy z przynajmniej sześciu dziennych obchodów Konnej Policji Kalkuty, które praktykuje się od 150 lat.

Konna Policja powstała w latach 40. XIX w., by przekazywać informacje pomiędzy administracją miasta i portu. Oddział policji składał się wówczas z jednego starszego oficera i dwóch młodszych rangą. W związku z rozbudową miasta powiększono także oddziały i rozszerzono ich funkcje. Odtąd dodatkowo patrolowały one dzielnicę Medan, znaną z częstych aktów kradzieży, nierządu i innych przestępstw. Stopniowo powiększano liczbę funkcjonariuszy Konnej Policji. Dzisiaj liczy ona 105 policjantów, tyle samo stajennych oraz 98 koni.

Dawniej policjanci rekrutowali się spośród Brytyjczyków. Pierwszy oficer anglo-hinduski został przyjęty po odzyskaniu przez Indie niepodległości. Obecnie rekruci pochodzą ze stanów Uttar Pradeś, Kaszmir i Radżastan.

Dzisiejsza Konna Policja stara się przede wszystkim utrzymać porządek podczas meczów piłki nożnej na Medanie, które przyciągają nawet 90 000 ludzi i podczas których wśród podekscytowanych kibiców nierzadko dochodzi do aktów przemocy. Policja bierze ponadto udział w formowaniu honorowej gwardii na cześć przybywających dygnitarzy.

Warto też wspomnieć, że policyjne konie dawniej sprowadzano z Australii. Obecnie, z racji wysokich kosztów transportu, hoduje się je w Indiach. Cena jednego zwierzęcia dochodzi do 30000 INR.

Pomnik Ochterlony’ego

Oficjalna nazwa pomnika brzmi Szahid Minar (Pomnik Męczeństwa). Jest to 48-metrowa kolumna, która znajduje się w północnej części Medanu. Wzniesiona została w 1828 r. na cześć Sir Davida Ochterlony’ego, który przyczynił się do wygrania przez Wielką Brytanię wojny nepalskiej w latach 1814-1816, w wyniku której Brytyjczycy dokonali aneksji części terytorium Nepalu. Kolumna jest ciekawym połączeniem architektonicznych elementów tureckich, egipskich i syryjskich.

Wspaniały widok roztacza się z jej wierzchołka, ale aby się na niego wspiąć (tylko w drugim i trzecim tygodniu miesiąca) trzeba otrzymać specjalne pozwolenie, tzw. monument pass, od Wicekomisarza Policji, Główna Jednostka Policji, Lal Baza-ar St, II p. Pozwolenie wydaje biuro Zastępcy Komisarza, czynne pn.-pt.

Ogrody Eden

Niewielkie i przyjemne ogrody usytuowane są w północno-zachodniej części Medanu. Ich nazwa pochodzi od imienia siostry lorda Auckland, dawnego gubernatora generalnego. W ogrodzie, nad małym jeziorem, umieszczono niezwykle malowniczo prezentującą się w tym otoczeniu pagodę, przywiezioną tutaj z Birmy, z Prome, w 1856 r. Na polu do gry w krykieta (Stadion Randźi) odbywają się międzynarodowe rozgrywki kwalifikujące oraz jednodniowe zawody.

Warto przejść wzdłuż rzeki Hoogly, nieopodal ogrodów. Na drugi brzeg można dostać się promami odchodzącymi z ghatów. Na wielu przystaniach właściciele łódek oferują półgodzinne przejażdżki po rzece.

Muzeum Wiktorii

Najtrwalszym wspomnieniem brytyjskiej Kalkuty, pamiątką po całym okresie brytyjskiego Radżu w Indiach, jest Muzeum Wiktorii, które znajduje się na południowym końcu Medanu. Jest to wspaniały budynek z białego marmuru, zbudowany w stylu łączącym klasyczną sztukę europejską ze sztuką mogolską. Jak twierdzą złośliwi, była to nieudana próba zbudowania przez Anglików budowli przewyższającej swym kunsztem Tadż Mahal.

Pomysł budowy przypisywany jest lordowi Curzonowi, a pieniądze na jego realizację pochodziły z dobrowolnych – jak zapewniano – datków książąt i ludu indyjskiego. Kamień węgielny położył książę Walii (późniejszy król Jerzy V) w 1906 r., a otwarcia dokonał kolejny książę Walii (późniejszy książę Windsoru) w 1921 r.

Muzeum jest niezmiernie interesującym obiektem. Gromadzi zbiory z okresu Radżu, rządów brytyjskich w Indiach. Przed budynkiem ustawiony jest potężny posąg królowej Wiktorii, którego przesadzona wielkość może rozbawić i wprowadzić zwiedzających w dobry nastrój.

Wewnątrz warto zobaczyć portrety i popiersia ludzi związanych z okresem brytyjsko—indyjskim, także sceny przedstawiające militarne konflikty i wydarzenia z czasu powstania. Muzeum ma bogatą kolekcję akwareli przedstawiających krajobrazy i architekturę Indii, malowanych przez podróżujących po kraju wiktoriańskich artystów. Prezentowana jest tu też kolekcja widoków Kalkuty i model Fortu William. Zwiedzających na pewno zainteresują perskie i indyjskie miniatury, rzadkie manuskrypty i książki oraz pamiątki po królowej Wiktorii, np. jej pianino. Wizerunki królowej wystawiane wewnątrz muzeum przedstawiają ją jako znacznie młodszą i szczuplejszą niż na pomniku przy wejściu. Pamiątką po świetności imperium jest obraz, przedstawiający uroczysty wjazd króla Edwarda VII do Dźajpuru (Jaipur) w 1876 r. oraz tron z czarnego kamienia należący do nawaba pokonanego przez generała Clive’a. Nieopodal tronu umieszczono dużą kolekcję francuskich pistoletów zdobytych w bitwie pod Plassey. Na koniec warto obejrzeć panoramę Medanu z balkonu nad głównym wejściem (muzeum otw. wt.-nd., 10.00-16.00, w zimie 10.00-15.30; wstęp 2 INR).

W zwiedzaniu przydatny może być przewodnik ABrief Guide to the Victoria Memoriał, który można kupić w muzeum. Organizowane są tutaj przedstawienia światło i dźwięk (wersja ang. wt.-nd. 20.15; 5 INR i 10 INR).

Katedra św. Pawła (St Paul’s Cathedral) Zbudowana w latach 1839-1847 znajduje się na południowym końcu Medanu na wschód od Muzeum Wiktorii. Jest to jeden z najważniejszych kościołów Indii. Podczas trzęsienia ziemi, które miało miejsce w 1897 r. runęły wieże katedry, rok 1934 przyniósł kolejne zniszczenia. Doprowadziło to do jej przebudowy opartej na nowym projekcie. Wewnątrz można oglądnąć interesujące pomniki. Wspaniale prezentują się witraże, w szczególności zachodnie okno wykonane przez Sir Edwarda Burne-Jonesa (katedra otw. 9.00-12.00 i 15.00-16.00, msze św. niedzielne: 7.30, 8.30, 18.00).

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *